Zabawne opowieści - historyjki obrazkowe

Zabawne opowieści

historyjka obrazkowa 

bajki rosyjskie

Gdzie jesteś misiu - bajka polska

Gdzie jesteś misiu?

bajka polska 

dla najmłodszych dzieci

Stara kuźnia - legenda polska

Pralnia Pana Szopa - Wanda Chotomska

Pralnia Pana Szopa

bajka polska

Autor: Wanda Chotomska
Ilustracje: Janusz Stanny
Wydawnictwo: Biuro Wydawnicze "RUCH", Warszawa, 1966 rok

Przeczytaj też bajki z innych zakątków świata w zakładce: 

Alfabetyczny spis treści wszystkich bajek oraz inne bajki z cyklu Książeczki z PRL-u.

Jak Zabłocki wyszedł na mydle - bajka wierszowana, Igor Skirycki

Jak Zabłocki wyszedł na mydle

bajka polska wierszowana

To było dawno, dawno tak,

Że już nikomu się nie uda

Przypomnieć, jak się zwał ten kraj,

W którym panował książę Brudas. 

Było w tym kraju wiele miast

I choć już nie ma śladu po nich,

Wiemy, że władca zamek miał

W stolicy państwa, w Obrudonii.

Ponoć w tym kraju były wsie

Takie, gdzie ludzie żyli schludnie,

Ale stolicą został gród,

W którym od lat było najbrudniej. 

Nikt się nie kąpał w grodzie tym

I nigdy nie mył rąk i twarzy,

A po ulicach krążył tłum

Niby korowód kominiarzy. 

Gdzie rzucisz okiem, brud i brud.

I tak ogromne sterty śmieci.

Jakby ich nie wywoził nikt

Co najmniej już od trzech stuleci. 

A gdy nad miastem siąpił deszcz,

Wnet się rozlegał straszny lament,

Bo bulgotała wokół maź

Jeszcze czarniejsza niż atrament. 

Polana - wierszyk polski - Igor Sikirycki

Polana

wierszyk polski

Autor: Igor Sikirycki

Ilustracje: Jerzy Jaworowski

Wydawnictwo: Biuro Wydawnicze "RUCH" - W-wa, 1964 rok.

Przeczytaj też bajki z innych zakątków świata w zakładce:

Alfabetyczny spis treści wszystkich bajek, a także inne bajki europejskie

Muchy samochwały - wierszyk polski Marii Konopnickiej

Muchy samochwały

(wierszyk polski) 

Ilustracja: Sabina Uścińska- Siwczuk

U chomika w gospodzie

Siedzą muchy przy miodzie.

Siedzą, piją koleją

I z pająków się śmieją.

Podparły się łapkami

Nad pełnymi kuflami.

Zagiął chomik żupana,

Miód dolewa do dzbana.

— Żebyś kumo, wiedziała,

Com już sieci narwała,

Com z pająków nadrwiła,

To byś ledwo wierzyła!

— Moja kumo jedyna,

Czy mi pająk nowina?

Śmiech doprawdy mnie bierze...

Pająk... także mi zwierzę!

— Żebyś, kumo wiedziała!

Trzem pająkom bez mała,

Jak się dobrze zasadzę,

Trzem pająkom poradzę!...

— Moja kumo kochana!

(Chomik! dolej do dzbana!)

Moja kumo jedyna,

Czy mi pająk nowina?

Prawi jedna, to druga,

A tu z kąta coś mruga...

Prawi czwarta i piąta,

A coś czai się z kąta.

Pająk ci to, niecnota,

Nić — tak długą — namota!

Zdusił muchy przy miodzie

W chomikowej gospodzie.

Autor: Maria Konopnicka

Ilustracje: Katarzyna Sadowska

 ( więcej o ilustratorze)

Przeczytaj też bajki z innych zakątków świata w zakładce:

Alfabetyczny spis treści wszystkich bajek, a także inne bajki europejskie

Zbójecki narzeczony* - bajka niemiecka braci Grimm (bajka brutalna)

Zbójecki narzeczony*

bajka niemiecka

(bajka z elementami przemocy)

Był sobie raz pewien młynarz, który miał piękną córkę, a kiedy dziewczyna dorosła, pragnął jej zapewnić przyszłość i dobrze wydać ją za mąż; myślał sobie:

- Jeśli zjawi się przyzwoity zalotnik i oświadczy się o nią, to mu ją oddam.

Po niedługim czasie zjawił się w samej rzeczy zalotnik, który wyglądał na bardzo bogatego, 

a że młynarz nie mógł mu nic zarzucić, obiecał mu swą córkę. Dziewczyna jednak nie kochała go, a przecie narzeczona winna kochać narzeczonego, i nie miała do niego zaufania. 

Ilekroć na niego spojrzała, czy o nim pomyślała, jakiś lęk ściskał jej serce. 

Pewnego razu powiedział do niej:

- Jesteś moją narzeczoną, a jeszcze mnie nie odwiedziłaś!

Dziewczyna odrzekła:

- Nie wiem przecież, gdzie jest twój dom.

A on na to:

- Mój dom stoi daleko w ciemnym borze.

Dziewczyna próbowała się wykręcić, tłumacząc się, że nie znajdzie drogi.

Spółka hultajska - bajka niemiecka braci Grimm

Spółka hultajska

bajka niemiecka

Rzekł kogucik do kurki:

- Dojrzewają już orzechy, pójdźmy na górkę i najedzmy się raz do syta, anim wiewiórka sprzątnie wszystko.

- Masz rację - odparła kurka - chodźmy i sprawmy sobie wesołą ucztę.

Ruszyli więc na górkę, a że dzień był słoneczny, zabawili tam do wieczora.

Otóż nie wiem, czy się tak bardzo najedli, czy duma ich taka rozpierała, dość że nie chciało się im wracać piechotą i kogucik musiał zrobić wózeczek z łupin orzecha. 

Siadła kurka do wózka i rzekła:

- A ty się zaprzęgnij!

- Nie głupim - odparł kogucik. - To już wolę pieszo wracać! Nie, takeśmy się nie umawiali. Woźnicą chętnie bym był i na koźle siedział, ale zaprzęgnąć się nie chcę!

Kiedy się tak sprzeczali, nadeszła kaczka:

- A hultaje, kto wam pozwolił wchodzić na moją górkę orzechową? Czekajcie, ja wam dam nauczkę! - i z rozwartym dziobem rzuciła się na kogucika.

Ale kogucik też był chwat i tak skuł kaczkę ostrogami, że ta wkrótce prosiła o łaskę; aby ponieść karę, pozwoliła się zaprząc do wózka. 

Kogucik siadł na koźle jako woźnica i bezustannie poganiał kaczkę:

- Prędzej, prędzej, kaczuszko!

Ilustracja: Bernhard Oberdieck

Gdy już spory kawał drogi ujechali, spotkali dwie piesze podróżniczki, szpilkę i igłę.

- Stój, stój! - zawołały obie i poprosiły, aby zabrano je na wózek, były bowiem u krawca z wizytą i zasiedziały się przy piwie, a teraz tak jest ciemno i takie błoto na gościńcu, że boją się same wracać.

Ponieważ były to szczupłe osóbki, zgodził się kogucik, aby wsiadły, jednakże pod warunkiem, że nie będą jemu ani kurce deptać po nogach.

Późnym wieczorem dotarli do karczmy, a że nie chcieli jechać dalej nocą, a i kaczka chwiała się już na nogach, postanowili prosić o nocleg. Karczmarz początkowo wzbraniał się przyjąć tak podejrzane towarzystko, ale uległ wreszcie ich namowom, zwłaszcza że kogucik obiecał dać mu jajko, które kurka zniosła po drodze, i kaczkę, która co dzień jajko znosi. Zasiedli więc wesoło do wieczerzy.

O świcie, gdy wszyscy jeszcze spali, zbudził kogucik kurkę, przyniósł jajko, które zjedli razem, a skorupki wrzucił do pieca. Potem wetknęli igłę, która jeszcze spała, w fotel gospodarza, a szpilkę w jego ręcznik i cichaczem wymknęli się z karczmy. 

Kaczka, która lubiła spać pod gołym niebem i nocowała na podwórzu, słysząc, co się dzieje, wymknęła się za nimi, skoczyła do strumyka i popłynęła. A wolała to, niż ciągnąć wózek.

Po godzinie wstał karczmarz z łóżka, umył się i chciał wytrzeć twarz ręcznikiem, a tu szpilka drapnęła go po twarzy, rysując mu czerwoną krechę od ucha do ucha. Podszedł do pieca, aby sobie fajkę zapalić, a tu skorupki od jajka prysneły mu w oczy.

- Cóż to za nieszczęśliwy poranek mam dzisiaj! - mruknął zły i siadł ciężko na fotelu.

Wnet jednak podskoczył z krzykiem, gdyż igła ukłuła go boleśniej jeszcze niż szpilka, i to nie w głowę. Teraz rozgniewał się na dobre, a podejrzewając o te psoty wczorajszych późnych gości, poszedł się z nimi rozmówić. Ale daremnie ich szukał, śladu już po nich nie było. Wówczas poprzysiągł sobie, że nigdy już nie przyjmie do karczmy takich hultajów, co to dużo jedzą, nie płacą, a zamiast podziękowania płatają złośliwe figle.

Autor: Wilhelm i Jacob Grimm

Przeczytaj też bajki z innych zakątków świata w zakładce: 

Alfabetyczny spis treści wszystkich bajek, a także inne bajki europejskie

Szkolne przygody Pimpusia Sadełko - bajka polska wierszowana

Szkolne przygody Pimpusia Sadełko

bajka polska

wierszowana

I. Szkoła

Szkoła pani Matusowej

Głośne w świecie ma przymioty,

Uczęszczają do niej wszystkie

Dobrze wychowane koty.

Już to sam nieboszczyk Matus

Był wybornym pedagogiem,

I prowadził przez lat wiele

Znaną pensję „Pod batogiem”.*

Ilustracja: Max Kunzli

Kot to był uczony wielce;

A siadywał na zapiecku,

Pomrukując sobie zcicha

Po łacinie i po grecku.

Osierocił wszakże szkołę,

I zostawił żonę wdowę,

Gospodarną, zabiegliwą,

Jejmość panią Matusową.

Franek - bajka polska - Maria Konopnicka

Franek

bajka polska

Ilustracja: Joanna Knap

A co tam za hałas?

- To Franek wrzeszczy!

- Cóż mu się stało?

- A nic. Tak, z rozpusty!

- A kto tę szybę wybił?

- To Franek kamieniem cisnął.

- A kot czego tak miauczy?

- Franek go poturbował!

- Cóż to za urwis spod ciemnej gwiazdy! A to bić, a kija nie zdejmować z niego!...

I nic innego nie było słychać w całej kamienicy o tym Franku, tylko takie mowy. 

Tak się ten chłopak wszystkim dał we znaki! 

Raz konewkę praczce chwycił, w kąt schował. Praczka chodzi, lamentuje, wymyśla, a Franek patrzy i śmieje się jej w żywe oczy.

- Franek - mówi praczka - ty pewno wiesz, gdzie moja konewka!

- Ja? Skąd bym wiedział!

- Boś ją schował!

- Ja ją schował? Widzieliście, jakem ją chował?

Ilustracja: Janusz Grabiński

I tak się nastawił, jakby mówił najprawdziwszą prawdę. Praczka do izby, a Franek po konewkę i na drodze ją stawia. Praczka wychodzi, patrzy - jest konewka!

Szakal i lew - bajka sudańska z Afryki

Szakal i lew

bajka sudańska 

Pewnego razu, potężny lew - król pustyni - zaprzyjaźnił się z szakalem. Odwiedzali się nawzajem i często rozmawiali spokojnie o tym i owym. 

Prawdą jest, że szakal ma mądrość w nogach, bo na pustyni nie było żadnego miejsca, którego by szakal nie znał. Cokolwiek by się stało, szakal zawsze pierwszy wiedział o wszystkim. Był niegorszy od gadatliwej przekupki, która powtarza w około to, co usłyszy przed momentem. 

Kiedyś lew rzekł do swego przyjaciela szakala: 

- Słuchaj, wszystko wiesz, pouczasz wszystkich i wszystkim doradzasz. Nazywają cię „mędrcem pustyni”. Może i dla mnie znajdziesz jakieś mądre słowo? 

Szakal na to: 

- Potężny przyjacielu! Jesteś królem pustyni, co rozkażesz to się stanie. Zrobię co polecisz. Jakiej rady mogę więc udzielić swemu władcy i jednocześnie przyjacielowi? Powiem tyle: „Bój się tego, czego nie znasz. Co było – to było, ale najgorsze jest to, co stać się jeszcze może".

Lis i Tygrys - bajka chińska z Dalekiego Wschodu Azji

Lis i tygrys

bajka chińska

Głodny tygrys upolował lisa.

— Nie masz prawa mnie zjeść — powiada lis. 

— Czemuż to? — dziwi się tygrys. 

— Albowiem bóg mnie uczynił władcą wszystkich zwierząt. 

Ilustracja: Sara Ugolotti?

— Cha, cha, cha! — śmieje się tygrys. — Ciebie? Władcą? Z takim nędznym wzrostem? To ja, ja właśnie jestem władcą zwierząt. To mnie się boją zwierzęta. 

— A więc nie wierzysz mi? — zapytał spokojnie lis. 

— Ani trochę — odpowiedział zuchwale tygrys. 

— No, to się przekonasz. Chodź ze mną i zobaczysz na własne oczy, jak wszystkie zwierzęta będą przede mną w strachu umykać — rzekł lis. 

Poszli. I rzeczywiście zwierzęta, gdy napotkały lisa w towarzystwie tygrysa, uciekały w popłochu. 

Ilustracja: Witold Chmielewski

Ale głupi tygrys nie zrozumiał, że to właśnie jego zwierzęta się boją, że to przed nim tak uciekają, i pomyślał, że lis rzeczywiście budzi w nich trwogę. I wielki drapieżnik tygrys, złożywszy przed malutkim lisem głęboki ukłon, cofnął się przed nim z szacunkiem. 

Autor: Maria Górska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia 1956 rok

Przeczytaj także: 

inne bajki z Dalekiego Wschodu oraz Alfabetyczny spis treści innych bajek